Sjaak vraagt mij al maandenlang of we er een nieuw kunstobject bij hebben. Het is een apart ding qua styling, of het passend is in ons interieur? We zijn er nog niet helemaal uit. Ooit neergepoot om te starten met stofzuigen, echter ook ons leven kan gekenmerkt worden zoals bij vele anderen door de slogan: ‘druk, druk, druk’! Of is het vier keer, ik weet het niet meer, ik ben de tel kwijt?
Mag ik trots zijn? Als ik zojuist te horen krijg dat via SAM weer iemand aan de ‘bak’ is gekomen en een ZZP-er een mooie opdracht heeft weten te krijgen? Ik vind van wel. De Stichting SAM heeft als doel ‘samenwerken aan een vitale arbeidsmarkt’ en doet dat samen met 42 werkgevers.
Soms heb je maar 5 minuten zon en blauwe hemel nodig om een fleurige foto te schieten. Maar als het weer ons in de steek laat, zetten we gewoon een zonnig avondeten op tafel. Ter vervanging!
Vroeger spraken mijn zwagers wel eens van ‘eine maeter beer’ (1 meter bier), een type drank waar ik ‘niets’ mee heb. Ik ben vanaf mijn 15de wijndrinker! Vandaag heb ik de ervaring om 40 cm groenvoer te eten. ‘Ich veulde mich biejnao eine knien’, zou ik op z’n Limburgs gezegd kunnen hebben (‘ik voelde me bijna een konijn’).
Het weekend zit er weer op, tijd om serieus te zijn althans net te doen alsof. Nederland glijdt vanochtend in file naar het werk. Wordt het een blue monday? Dat ligt eraan, wat wil je zelf?
We komen net terug van de begrafenis van de moeder van de buurvrouw van Villa Greta. Sjaak heeft een stukje over haar dood geschreven:
Maandenlang kan ik me verheugen op de lente. Er hangt een andere geur in de lucht. Merels, de fitis, vinken en overige gevleugelde vrienden laten ’s morgens van zich horen terwijl het nog donker is. De natuur komt tot herleven met frisse kleuren, soms – bij het krieken van de dag – eerst nog verzilverd met wat douw. Voorzichtig aan gaan we richting bloei en uitbundigheid. Met als apotheose een enorm kleurenpallet. Een rijke schakering van soorten groen aan de
Ik ben 25 jaar geleden gestart om een westerling uit Vinkeveen te bekeren tot een mens met wat meer plezier in het leven. Minder stress en meer glimlachen. Om hem te leren te genieten van rijkere spijzen en veelsoortige druivensappen.
Het was een ware sport om mijn snoeptrommeltje zo vol mogelijk te krijgen zodat ik na de ‘vasten’ heerlijk kon genieten van een rijke verzameling snoepjes. Mijn zusjes, nichtjes, neefjes, vriendjes op school en in de buurt; iedereen had er een dagtaak aan.
Nederland, wat een prachtig land en wat een heerlijk weer, zo nu en dan wat winderig en soms een beetje regen. Ik zei: “een beetje!” 🙂 Potverdorie, wat gaat het vandaag te keer! Pijpenstelen! Zoals wij in het Roermonds zeggen: “kaat, naat en sjoeverechtig, ech honjsvottewaer!” Echt weer om er niet uit te hoeven.
Het Bisschoppelijk College Roermond bestond in 1976 precies 125 jaar. In dat kader werd een gedenkboek uitgegeven: ‘herdenken & vooruitzien’. Dit boek staat bij ons in de kast. Wie het gedenkboek graag wil hebben mag mij berichten. Je kunt het dan hebben.
[Show thumbnails] Carmen Polifka is de moeder van Fabrizio De Paoli, een vriend van ons. Carmen is getrouwd met Giampiero Neri, de huisarts in Lignano. Een erg leuke vent uit Rome die ongelooflijk heerlijk brood kan bakken. Fabrizio woont samen met een erg leuke vriendin die oorspronkelijk uit Zwitserland komt, Diana Bitonti.
Als je werk je hobby is Weer een jaar voorbijgevlogen, zoals vele voorbije jaren. 2015 zit er ook weer op! Voor mijn gevoel is het jaar pas net begonnen en wederom mag ik stellen dat ik tijd tekort ben gekomen om alles te doen, of nieuwe dingen uit te proberen, bijvoorbeeld een nieuwe groep geïnteresseerden bij SAM te betrekken zoals stagiaires / studenten van P&O opleidingen. “Kwestie van plannen”, hoor ik je denken! Zit wat in, echter ik vind het
[Show thumbnails] Vandaag (13 december 2015) precies 12,5 jaar geleden zijn wij getrouwd, en wel in trouwzaal van de gemeente Best. Door onze vriendin Josje, die in deze gemeente buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand was.
Het komt geregeld voor dat mensen zich niet kunnen verlossen van een of ander vervelende last dat op hun schouders rust, ze krijgen het juk niet van zich afgezet. Ze missen de wil om te veranderen, ze houden alles tegen om het pad naar eigen geluk en welzijn maar niet te volgen. Ze blijven liever in een hevige bui van zelfmedelijden zitten dan gelukkig te worden. Jammer, maar val er anderen niet mee lastig.
Ik stond vanochtend vroeg onder de douche in onze achtertuin en ik zag een gele libelle vliegen. “Oh, die zal dadelijk als je klaar bent met douchen toch wel weg zijn”, zei Sjaak tegen mij. Dat dacht ik ook, dus ik deed alles op z’n gemakjes.
Waar een wil is, is een weg (plan je loopbaan) …. Toen ik nog niet eens was afgestudeerd en ik wel met vrienden de uitdaging was aangegaan om binnen afzienbare tijd een baan te vinden, heb ik mij ter voorbereiding georiënteerd op de aanpak om de uitdaging om te zetten in een feit, te weten een baan!
Als kind al schreef ik graag verhalen. Gedurende heel wat jaren als tiener en twintiger hield ik dagboeken bij. Na een stilteperiode van 10 jaar ben ik in mijn veertigste gestart met mijn memoires en nu – in mijn vijftiger jaren – start ik mijn hobby weer op om te schrijven.
“Wat kunnen wij voor elkaar betekenen?” Ik kan het niet laten om toch nog eens een paar woorden ‘vuil’ te maken aan ‘netwerken’. Het woord wordt zó snel en ‘makkelijk’ in de mond genomen en dagelijks schermen mensen met de techniek ‘netwerken’, als ware ze er specialisten in. Is dat wel zo? “That’s the question!”
Een van onze Italiaanse vrienden, Mauro Tonino, is schrijver. Deze keer heeft hij met 3 anderen, een professor in de rechten, een journalist en een arbeidssocioloog, een boek geschreven over ‘de prijs van arbeid’.
Waarom werk ik toch zo hard? Die vraag stelde ik mij rond afgelopen kerst. Ik realiseerde me dat ik inmiddels al 5 jaar lang geen vakantie heb genomen. Een vakantie zoals velen die kennen. Een periode van niet werken, niets doen, aan het strand liggen, reizen of wat dan ook met als doel je te ontspannen.
Ik hou niet van uitspraken en ik ben er heel slecht in! Of het komt door de varianten die men mij vroeger geleerd heeft? “Ik heb de melk horen klotsen, maar ik weet niet waar de tepel hangt”, is er zo eentje ‘met een baard”.
Wat duurt die economische crisis toch lang! Wordt hij kunstmatig in stand gehouden, of hoe zit dat? Is het de schuld van de media die het valse sentiment blijven aanwakkeren? Komt ‘t doordat iedere ‘gek’ een uitspraak erover doet? Het begon toch allemaal door die banken?
Heerlijk die periode in de opgang naar alle decemberfeesten. Stapels reclameblaadjes in de laatste 3 weken voor pakjesavond. Lekker om door te bladeren en plaatjes te kijken tijdens de brunch in het weekend. Voor ons een vaste traditie. Niet zo zeer om onze verlanglijstjes samen te stellen.
Die uitspraak schoot even door mij heen toen wij, Sjaak en ik, genomineerd werden voor de eretitel ‘Beste Buur’ 2014. We zitten geregeld in het buitenland en werken naarstig aan SAM International, een internationale tak van het Nederlandse werkgeversnetwerk SAM (samenwerken). Naast deze werkzaamheden die we o.a. vanuit ItaBIZZ en het informatieve digi magazine ‘il Tramonto’ doen, besteden we wekelijks vele uren aan onze leefomgeving. Zowel die in Bella Italia als die in Eindhoven. Werken en leven vanuit twee bases