Wacht niet tot het te laat is

snoeptrommeltje_3413Het was een ware sport om mijn snoeptrommeltje zo vol mogelijk te krijgen zodat ik na de ‘vasten’ heerlijk kon genieten van een rijke verzameling snoepjes. Mijn zusjes, nichtjes, neefjes, vriendjes op school en in de buurt; iedereen had er een dagtaak aan.

Je was blij ergens wat te scoren, bij een buurvrouw of een tante of bij de bakker als je een boodschap had gedaan, want snoepgoed vloeide toen (in de zestiger jaren) lang zo rijkelijk niet uit de schappen en keukenkastjes als tegenwoordig.

bobons il tramonto

Diverse soorten eigengemaakte bonbons, de hobby van Sjaak

Vooral in de eerste periode van het sparen werd het vastenpotje veel in de handen gehouden en ging soms zelfs mee naar school om te laten zien hoeveel je al had weten te verzamelen: al die mooie kleuren (minder kleurrijk en fel dan tegenwoordig, dat wel). Na school werden de snoeppotjes met elkaar vergeleken en je ruilde zo mogelijk ook nog wat met vriendjes.

Natuurlijk moest je af en toe met het potje rammelen zodat de snoepjes weer loslieten. Soms haalde je ze eruit om alle soorten te tellen en gewoon de verzameling met trots en begeren eens goed te aanschouwen. Er zaten ook manna’s in en daar pakte je er dan wel eens eentje van.

God keek mee, dus durfde je geen grote zonde te begaan, bang om meteen door de hemel gestraft te worden. Het onheil schuilde achter iedere hoek en hel en verdoemenis werd je in het verschiet gesteld. Ook al wist je niet wat het precies was, ons werd duidelijk gemaakt dat dit geen fijne dingen waren. “Maar een manna, mijn god, dat zal toch niet zó erg zijn?”, vroeg je je met lichte zorgen toch wel af. Wellicht was dit een eerste ervaring over hoe (eerlijk) het is om vanuit je kerk / het geloof zó bang gemaakt te worden?

Uiteindelijk liet het enthousiasme in de derde week wat af om weer ten volle op te wakkeren bij het naderen van de 40ste dag. Tegen het einde van de vastenperiode werd het leven gelukkig wat losser en zelfs bij ons was het op vrijdag al weer genieten geblazen aan tafel. Niet alleen vis (kabeljauw) maar zelfs voor degene die dat echt niet lustte een gebakken ei. Bovendien, wat is er mis met hete bliksem met een klontje boter en een gebakken ei? We zijn met zulke vastenmaaltijden in ieder geval voldaan groot gebracht.

En uiteindelijk was het moment aangebroken en mocht ook het vastenpotje open om je tegoed te doen van alle lekkers.
Ware het niet dat veel snoepjes niet meer te vreten waren. Schimmel, gesmolten delen, samengeklonterd en vastgeplakt op de bodem of aan de zijkant, zo erg dat je het niet meer los kreeg. Een vieze troep. Okay, de dropjes kon je gebruiken om als dropwater te gebruiken (in het Limburgs: sjuumke trekke). De verpakte snoepjes, ook al kleefde daarvan het papiertje erg, konden nog wel even wachten.

bonbon il tramonto

Italiaanse chocolade / vijgenbommen, recept van Sjaak

Bovendien wilde je toch niet alles meteen opeten! Je had zolang gespaard en het is toch fijn om drie weken later ook nog iets te hebben. Dus de goede snoepjes bewaarde je dan en at eerst wat van die vieze dingen op. Om vervolgens een paar weken later te constateren dat de goede snoepjes ook weer vies waren geworden. Het papier liet niet meer los en je was 10 minuten bezig om zoveel mogelijk verpakking eraf te krijgen. Een alternatief was om uiteindelijk het snoepje maar in de mond te nemen om dan de verpakking op die wijze los te weken. Een vies geknoei, constant plakkerige handen en het gebeurde ook wel dat je onbedoeld restanten van de verpakking inslikte.

Deze herinnering kwam plots in mij op nadat we een paar dagen terug een heerlijk doosje bonbons kregen en een van mijn nichtjes op Facebook als antwoord op een publicatie over eten vroeg of ik nu ook 40 dagen ging vasten. Ik ben officieel atheïst en wens met geen religie geassocieerd te worden en dan krijg je toch deze herinnering als een soort ‘visioen’ in je dromen. Gehersenspoeld vroeger? Zit de angst van hel en verdoemenis toch stiekem in mijn genen?

Hoe het zij, bewust laat ik nu iedereen mijn nieuw snoeptrommeltje zien. Op deze overheerlijke chocoladecreaties krijgt schimmel geen kans, ze gaan niet aan elkaar plakken en ze overleven met zekerheid niet de vastenperiode! Daar ga ik samen met Sjaak heus wel voor zorgen. Maak je maar niet dik! Dat doe ik wel! Ha, ha.

bonbons_3414

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *