Een Limburger in Italië: “hoe krijg ik die Italianen bekeerd?”

IMG_3644Ik ben 25 jaar geleden gestart om een westerling uit Vinkeveen te bekeren tot een mens met wat meer plezier in het leven. Minder stress en meer glimlachen. Om hem te leren te genieten van rijkere spijzen en veelsoortige druivensappen.

Zeg maar een soort cursus of workshop ‘krijg een Bourgondische inslag’. Ook wel synoniem voor Limburger. Neen, niet BELG, want dat is weer het superlatief van Limburger: Ben Eerst Limburger Geweest, BELG dus. Die cursus ben ik helaas nog niet machtig om te doceren.

De privéworkshop was wel erg duur voor die lieve Sjaak: het kostte hem bij huwelijk bij gemis van voorwaarden 50% van zijn vermogen maar het was zeer de moeite waard, zo zegt hij zelf. Hij denkt wel nog af en toe als een westerling en niet hij alleen, ook ik betrap mij erop. Want eveneens bij mij is een ‘nee’ een ‘nee’ en een ‘ja’ een ‘ja’.

Een leven zonder leugens
Bij Limburgers kan een ‘ja’ net zo goed een ‘nee’ zijn of een ‘misschien’. En een ‘nee’ is IMG_3634even vlot bedoeld als een ‘ja’ dan wel als een ‘misschien’. Ik kan daar niet meer tegen. Het leven is zoveel makkelijker geworden door de simpele westerse maar oh zo duidelijke waarden….. En je hoeft ook niet meer te liegen, zelfs geen leugentje om bestwil. Niets van dat Limburgse gedrag is nodig bij die prachtige uitgangspunten die ze rond Amsterdam hanteren.

Na de cursus geniet Sjaak nu echter met volle teugen het genot van het leven als een ware Limbo als het om eten en drinken gaat. Ik heb het even niet over de gevolgen van zo’n leven: het aantal kilo’s dat de weegschaal iedere ochtend abusievelijk aangeeft. Ik weet het zeker, iemand heeft die schaal bij ons totaal verkeerd afgesteld.

Bovendien gaat het niet alleen om je gewicht, het model van je lichaam verandert met de jaren. Mijn nek is bij rijping van mijn leven een onlosmakelijke eenheid geworden met enerzijds mijn hoofd en anderzijds mijn romp. Dat is niet tegen te houden, zeg nou zelf! Bij mensen met honden zie je ook dat de hond op het baasje gaat lijken en het baasje op de hond. Dat heeft – naar het schijnt – te maken met emotionele versmelting. Dus we hebben het nu niet over ‘zoveel kilo’s geleden’ maar gewoon over hoeveel jaar geleden dat hij die cursus bij mij heeft gevolgd.

En dan merk je toch dat na zoveel kilo’s, och wat schrijf ik nou, ik bedoel jaren, er een opfriscursus nodig is. Ik leg uit:

IMG_3641Voordat we voor een korte periode naar ons buitenverblijf in Italië gaan, doen we meestal wat boodschappen in Nederland. Bij de Albert Heijn en deze keer dan ook bij Boer Schreurs in Maasniel. ‘Neel’ voor de Limburgers onder de lezers. Dit was een dorpje bij Roermond dat in 1959 door Remunj werd geannexeerd. Ik ben dan ook in Roermond geboren en ben dus een stadse jongen in tegenstelling tot mijn erg dorpse zussen! Ik ben echt anders dan zij….

Boeren-balkenbrij
Boer Schreurs ken ik al sinds heugenis. Mijn vader werkte als jurist bij de LLTB (Limburgse Land- en Tuinbouw Bond). Mijn moeder noemde die ‘club’ echter altijd ‘Lekker Lullen Tegen Boeren’, omdat mijn vader nogal wat woorden nodig had om boeren duidelijk te maken dat ze het soms helemaal niet zo slecht hadden, vergeleken met de gewone burger. Na onteigening van stukken grond, die al jaren nauwelijks bebouwd werden, voor de A73 bijvoorbeeld, hadden we er in Remunj heel wat miljonairs bij. Allemaal boeren! Okay, terug naar het verhaal want ik dwaal af. Die boer Schreurs en Rini, de boerendochter, ken ik dus heel wat jaren. Ze maken echt de lekkerste balkenbrij van heel Nederland. En een pakje van dit Limburgse product moest deze periode mee naar Italië.

Het moment van de Neelse Balkenbrij was eindelijk aangebroken. “Niet te zwart hè, zoals je moeder altijd deed.” Zei die westerling zomaar tegen mij. “Lieverd, er zit bloed in dat spul, het wordt automatisch sswwart”. Okay, ik ben de schijven gaan braden in boter en niet in olie zoals we eigenlijk altijd gebruiken. Het geurde verrukkelijk in huis, naar de kruiden die Schreurs in de balkenbrij gebruikt. Uiteindelijk klaar om op tafel te zetten. Mijns inziens net niet helemaal voldoende knapperig gebakken echter een huwelijk betekent ook schipperen en een gulden middenweg bewandelen.

Het Limburgs roggenbrood en de pot stroop (kruutje) stonden klaar om de zwarte plakken liefdevol te ontvangen. Mmmmmmmm, verrukkelijk! En na vier plakjes hield Sjaak het voor gezien. Moest ik extra mijn best doen om die laatste drie plakken ook nog te nassen…….

Echt erg vond ik het niet. “We nemen gewoon een rennie extra”, zeg in zulke gevallen. En door dit toeval dacht ik eraan dat mijn 25 jarige inzet om een westerling te bekeren nog niet helemaal was volmaakt. Hoe gaat dat als ik dé Italiaan moet bekeren?

Hier om ons heen, onze buren en vrienden, ze vreten echt alles, darmen, harten, vetteIMG_3642 delen, zwoerden. Het is zelfs een keer zó erg geweest dat ik niet om mij heen durfde te kijken tijdens het avondeten. Gelukkig zat Sjaak recht tegenover mij. Franca, een van onze buurvrouwen zat met een grote schotel gekookte ganzen- en hanennekken. En als je denkt alles gehad te hebben, zette haar oudste dochter een grote schotel met gekookte poten, hanenkammen en -lellen op tafel. En een aparte schaal met uitgekookte koppen! Ze zuigen ze leeg! Ik eet best veel maar als het eten mij gaat aankijken, dan heb ik het toch echt gehad.

De doorsnee Friulaan (Italiaan van deze regio) eet dit allemaal, en ook nog met smacht. Kun je je voorstellen om ganzen- en hanenpoten (le zampe) met gulzigheid uit te zuigen? Alles wat glibbert, bibbert en trilt wordt verorberd. Een speklap wordt niet knapperig gebakken, het loopt / bibbert eigenhandig naar je bord en ook jonge mensen kijken er blij bij. We hebben zelfs meegemaakt dat een varken op eigen erf werd geslacht en de lever werd nog warm op de grillplaat gelegd. Je voelde bijna de hartslag nog in je mond, een apart soort foi gras….. Toegegeven, gebakken lever zó vers smaakt voortreffelijk.

Ik vrees met grote vrezen dat ik dit land niet volgens Limburgse normen ingeregeld kan krijgen. Dit gruwelijke, wat heet banale, eetgedrag krijg ik als stadse Limburger uit Roermond niet veranderd. Om hier de Limburgse Bourgondische mentaliteit, met de verfijnde Limburgse keuken zoals zoervleis of balkenbrij, leven in te blazen moeten er toch meer Limburgers deze kant opkomen.

stuk balkenbrij_3644Ervaar het zelf!
In dat kader dit: wil jij het echte Italiaanse plattelandsleven ervaren, kom dan zeker naar Villa Greta, vernoemd naar mijn moeder. Een mooie en luxe bungalow die wij hier voor gasten hebben gebouwd en geniet samen met ons van het mooie en lekkere om ons heen. Geen ganzennekken maar wel tongstrelende prosciutto, echte pizza en rijk sprankelende prosecco.

Oh ja, als je komt, neem dan wel een pakje balkenbrij voor ons mee! Doe mij een plezier en streep op het etiket wel de ingrediënten door, want ik wil absoluut niet weten wat er allemaal inzit. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *