Als je werk je hobby is Weer een jaar voorbijgevlogen, zoals vele voorbije jaren. 2015 zit er ook weer op! Voor mijn gevoel is het jaar pas net begonnen en wederom mag ik stellen dat ik tijd tekort ben gekomen om alles te doen, of nieuwe dingen uit te proberen, bijvoorbeeld een nieuwe groep geïnteresseerden bij SAM te betrekken zoals stagiaires / studenten van P&O opleidingen. “Kwestie van plannen”, hoor ik je denken! Zit wat in, echter ik vind het
Het komt geregeld voor dat mensen zich niet kunnen verlossen van een of ander vervelende last dat op hun schouders rust, ze krijgen het juk niet van zich afgezet. Ze missen de wil om te veranderen, ze houden alles tegen om het pad naar eigen geluk en welzijn maar niet te volgen. Ze blijven liever in een hevige bui van zelfmedelijden zitten dan gelukkig te worden. Jammer, maar val er anderen niet mee lastig.
Ik stond vanochtend vroeg onder de douche in onze achtertuin en ik zag een gele libelle vliegen. “Oh, die zal dadelijk als je klaar bent met douchen toch wel weg zijn”, zei Sjaak tegen mij. Dat dacht ik ook, dus ik deed alles op z’n gemakjes.
Als kind al schreef ik graag verhalen. Gedurende heel wat jaren als tiener en twintiger hield ik dagboeken bij. Na een stilteperiode van 10 jaar ben ik in mijn veertigste gestart met mijn memoires en nu – in mijn vijftiger jaren – start ik mijn hobby weer op om te schrijven.
“Wat kunnen wij voor elkaar betekenen?” Ik kan het niet laten om toch nog eens een paar woorden ‘vuil’ te maken aan ‘netwerken’. Het woord wordt zó snel en ‘makkelijk’ in de mond genomen en dagelijks schermen mensen met de techniek ‘netwerken’, als ware ze er specialisten in. Is dat wel zo? “That’s the question!”
Een van onze Italiaanse vrienden, Mauro Tonino, is schrijver. Deze keer heeft hij met 3 anderen, een professor in de rechten, een journalist en een arbeidssocioloog, een boek geschreven over ‘de prijs van arbeid’.
Waarom werk ik toch zo hard? Die vraag stelde ik mij rond afgelopen kerst. Ik realiseerde me dat ik inmiddels al 5 jaar lang geen vakantie heb genomen. Een vakantie zoals velen die kennen. Een periode van niet werken, niets doen, aan het strand liggen, reizen of wat dan ook met als doel je te ontspannen.
Ik hou niet van uitspraken en ik ben er heel slecht in! Of het komt door de varianten die men mij vroeger geleerd heeft? “Ik heb de melk horen klotsen, maar ik weet niet waar de tepel hangt”, is er zo eentje ‘met een baard”.
Wat duurt die economische crisis toch lang! Wordt hij kunstmatig in stand gehouden, of hoe zit dat? Is het de schuld van de media die het valse sentiment blijven aanwakkeren? Komt ‘t doordat iedere ‘gek’ een uitspraak erover doet? Het begon toch allemaal door die banken?
Heerlijk die periode in de opgang naar alle decemberfeesten. Stapels reclameblaadjes in de laatste 3 weken voor pakjesavond. Lekker om door te bladeren en plaatjes te kijken tijdens de brunch in het weekend. Voor ons een vaste traditie. Niet zo zeer om onze verlanglijstjes samen te stellen.
Die uitspraak schoot even door mij heen toen wij, Sjaak en ik, genomineerd werden voor de eretitel ‘Beste Buur’ 2014. We zitten geregeld in het buitenland en werken naarstig aan SAM International, een internationale tak van het Nederlandse werkgeversnetwerk SAM (samenwerken). Naast deze werkzaamheden die we o.a. vanuit ItaBIZZ en het informatieve digi magazine ‘il Tramonto’ doen, besteden we wekelijks vele uren aan onze leefomgeving. Zowel die in Bella Italia als die in Eindhoven. Werken en leven vanuit twee bases
Kan een organisatie de aankomende Generatie ‘Z’ wel aan? Mijn bijdrage als hoofdredacteur aan het SAM Magazine van november 2014. De beurskoersen fluctueren heftig, de ene keer laten de media ons geloven dat de wereldeconomie aantrekt en de dag erna voorspellen ze een waar onheil over ons uit.
Heerlijk om foto’s te maken. Of om te stoeien met een fotoprogramma en als verrassing krijg je zowaar geheel andere foto’s. Van mensen, dingen, beesten, bloemen en landschappen. Het maakt eigenlijk niet uit. Juist de afwisseling vind ik gaaf! En ieder soort onderwerp is voor mij een uitdaging om er iets moois van te maken. Deze keer als test een bloem van de lidcactus. [Show slideshow]
Wat was ik trots toen ik door alle buren tot ereburger ‘Arco del Fiume’ werd uitgeroepen. Ik vind het fijn om mij ook maatschappelijk in te zetten. Leefbaarheid, veiligheid en sociale cohesie zijn elementen die ook voor een Italiaanse buurt erg belangrijk zijn. Om eerlijk te zijn staat het in Italië nog in de kinderschoenen. Er is zeker sprake van een goegemeente die evenementen organiseert in het kader van de kerk, maar een beleid zoals we dat in de op
“Het is niet wit, het is niet zwart het zijn de kleuren van je hart. Dit lied zongen wij mee met Frank Boeijen en lange tijd daarna zit de wereld nog te knoeien door de vele beperkte geesten om ons heen met weinig ballen, zonder analyse noch eigen onderzoek en menigeen vergeet daarbij te kijken in de spiegel zo van: wie ben ik en wat maakt mij nou zo kriegel? Is het allemaal zwart wit of is het leven een
“Waar draait het allemaal om in dit leven? Er zijn mensen die alleen leren te ontvangen en niet iets te geven. Velen zitten avond en avond voor de buis en vergeten het te beleven de mooie dingen om ons heen, het kleine geluk, we worden er zelfs mee omgeven.”
“In het kader van mijn nominatie ‘plaats een foto in zwart wit’ van Henny Pijls nu een plaatje van zojuist en wel mij in de zee. Het is ‘puur natuur’ en zeker niks geils, al voelde ik mij even een jonge God of toch een mannelijke fee!”
“Poort en hek van staal, dien jij alleen om te pronken, is dit nu pracht en praal? Je houdt jouw bewoners ingesloten, en beschermt hen tegen ongewenste gasten, onverdroten! Weg is de gastvrijheid, verdwenen de spontaniteit.”