Waarom werk ik toch zo hard? Die vraag stelde ik mij rond afgelopen kerst. Ik realiseerde me dat ik inmiddels al 5 jaar lang geen vakantie heb genomen. Een vakantie zoals velen die kennen. Een periode van niet werken, niets doen, aan het strand liggen, reizen of wat dan ook met als doel je te ontspannen.
Ik hou niet van uitspraken en ik ben er heel slecht in! Of het komt door de varianten die men mij vroeger geleerd heeft? “Ik heb de melk horen klotsen, maar ik weet niet waar de tepel hangt”, is er zo eentje ‘met een baard”.
Wat duurt die economische crisis toch lang! Wordt hij kunstmatig in stand gehouden, of hoe zit dat? Is het de schuld van de media die het valse sentiment blijven aanwakkeren? Komt ‘t doordat iedere ‘gek’ een uitspraak erover doet? Het begon toch allemaal door die banken?
Heerlijk die periode in de opgang naar alle decemberfeesten. Stapels reclameblaadjes in de laatste 3 weken voor pakjesavond. Lekker om door te bladeren en plaatjes te kijken tijdens de brunch in het weekend. Voor ons een vaste traditie. Niet zo zeer om onze verlanglijstjes samen te stellen.
Die uitspraak schoot even door mij heen toen wij, Sjaak en ik, genomineerd werden voor de eretitel ‘Beste Buur’ 2014. We zitten geregeld in het buitenland en werken naarstig aan SAM International, een internationale tak van het Nederlandse werkgeversnetwerk SAM (samenwerken). Naast deze werkzaamheden die we o.a. vanuit ItaBIZZ en het informatieve digi magazine ‘il Tramonto’ doen, besteden we wekelijks vele uren aan onze leefomgeving. Zowel die in Bella Italia als die in Eindhoven. Werken en leven vanuit twee bases
Wij kregen uit handen van wethouder Yasin Torunoglu (Wonen, Wijken & Burgerparticipatie) het certificaat ‘Beste Buur’ uitgereikt. We zijn er bijzonder trots op.
Kan een organisatie de aankomende Generatie ‘Z’ wel aan? Mijn bijdrage als hoofdredacteur aan het SAM Magazine van november 2014. De beurskoersen fluctueren heftig, de ene keer laten de media ons geloven dat de wereldeconomie aantrekt en de dag erna voorspellen ze een waar onheil over ons uit.
Heerlijk om foto’s te maken. Of om te stoeien met een fotoprogramma en als verrassing krijg je zowaar geheel andere foto’s. Van mensen, dingen, beesten, bloemen en landschappen. Het maakt eigenlijk niet uit. Juist de afwisseling vind ik gaaf! En ieder soort onderwerp is voor mij een uitdaging om er iets moois van te maken. Deze keer als test een bloem van de lidcactus. [Show slideshow]
Wat was ik trots toen ik door alle buren tot ereburger ‘Arco del Fiume’ werd uitgeroepen. Ik vind het fijn om mij ook maatschappelijk in te zetten. Leefbaarheid, veiligheid en sociale cohesie zijn elementen die ook voor een Italiaanse buurt erg belangrijk zijn. Om eerlijk te zijn staat het in Italië nog in de kinderschoenen. Er is zeker sprake van een goegemeente die evenementen organiseert in het kader van de kerk, maar een beleid zoals we dat in de op
“Het is niet wit, het is niet zwart het zijn de kleuren van je hart. Dit lied zongen wij mee met Frank Boeijen en lange tijd daarna zit de wereld nog te knoeien door de vele beperkte geesten om ons heen met weinig ballen, zonder analyse noch eigen onderzoek en menigeen vergeet daarbij te kijken in de spiegel zo van: wie ben ik en wat maakt mij nou zo kriegel? Is het allemaal zwart wit of is het leven een
“Waar draait het allemaal om in dit leven? Er zijn mensen die alleen leren te ontvangen en niet iets te geven. Velen zitten avond en avond voor de buis en vergeten het te beleven de mooie dingen om ons heen, het kleine geluk, we worden er zelfs mee omgeven.”
“In het kader van mijn nominatie ‘plaats een foto in zwart wit’ van Henny Pijls nu een plaatje van zojuist en wel mij in de zee. Het is ‘puur natuur’ en zeker niks geils, al voelde ik mij even een jonge God of toch een mannelijke fee!”
“Poort en hek van staal, dien jij alleen om te pronken, is dit nu pracht en praal? Je houdt jouw bewoners ingesloten, en beschermt hen tegen ongewenste gasten, onverdroten! Weg is de gastvrijheid, verdwenen de spontaniteit.”
Uit een recent onderzoek van Yacht wordt de conclusie getrokken dat de arbeidsmarkt op slot zit. Daar waar we economisch / financieel uit het dal moeten zien te komen, is dit helaas een zoveelste negatieve constatering daar waar we eigenlijk het licht aan de einder zouden moeten beginnen zien te gloren….. De Stichting SAM, die met haar werkgeversnetwerk SAM (SAMenwerken) op het terrein van de HR een bijdrage levert aan de vitaliteit van de arbeidsmarkt, heeft het voornemen om de
Vanuit de Stichting SAM hebben wij in een pilot aangaande ePortfolio ontwikkeld. Ofschoon vertegenwoordigers van alle sectoren en de politiek hebben aangegeven dat het bijzonder belangrijk is dat organisaties zo snel mogelijk moeten starten met het aanbieden van een ePortfolio aan hun medewerkers, is het net alsof wij roependen in een grote kenniswoestijn zijn. Je zou denken dat werkgevers in de Brainportregio snel besluiten konden nemen, de waarheid is helaas anders. Door de vele gesprekken in onze voorbereidingen om tot
Ook na 25 jaar hetzelfde beroep nog 100% inzetbaar met passie. Dus niks groei-bloei-doei in 5 jaar tijd. Tineke Wedzinga is het voorbeeld.