Nou breekt mijn klomp!

Zonder te overdrijven, ik was gisteren erg uit m’n hum en ook nog eens verdrietig. Toen ik over ons boerenland liep hoorde ik een ‘krak’. Wat heet, ik voelde ‘m zelfs!

Mijn dikke sokken bleven prompt haken aan de klomp en ik kon niet goed meer lopen. Ik keek tussen de ‘sjörsker’ (kruiwagen in het Roermonds) door naar mijn voeten en zag de ellende: HOUTMOEHEID! Potvernondepie! Nou breekt mijn klomp, hoe is dat mogelijk?

Che tristezza: grazie alle tante opere nei campi sono stati rotti i miei preziosi zoccoli olandesi. Affaticamento del legno! Qual è il mio prossimo passo?

Met de voeten in de klei

Wat moet ik zonder klompen? Wat is mijn Friulaanse leven op een groot landgoed zonder klompen waard?

“Och, waar maakt die ouwe gek zich druk over?” vraag jij je wellicht af. Maar echt, klompen zijn voor mij in het zompige Friulaanse boerenland als skies voor een Innsbrucker die in december bij de buren een kopje suiker wil lenen. En weet je, niemand van mijn lezers zal zich er iets van aantrekken dat ik door deze onthouting zó onthutst ben. Toen ik laatst op mijn Facebookaccount mijn treurnis uitsprak over mijn laatste pot Nederlandse Calvé Mayonaise en ik vroeg of iemand mij een pot wilde sturen, was het resultaat nihil. Veel bijval met woorden maar ik zit nog steeds te wachten op de eerste pot, nog niet eens een kleintje kreeg ik toegestuurd!

Ik stap over op rubber!

Okay, ik zal mij het gebrek aan echte empathie aan de zijde van mijn Facebookvrienden proberen niet aan te trekken. Lekker poeh! Ik heb de klompen inmiddels uitgetrokken en met liefde zoek ik een nieuwe bestemming voor dit prachtige exemplaar dat ooit nog eens heel veel geld waard wordt, als ik later heel beroemd ben geworden. En als ík al niet beroemd word, het was een cadeau van mijn zus Els die inmiddels een verdienstelijk schilderes aan het worden is. Ik denk aan de twee Herman Brood stropdassen die we ooit van zijn manager cadeau hebben gekregen en die we straks bij opbod gaan verkopen om het zwembad te kunnen aanleggen.

Hoop doet leven

Voor mij start een nieuwe levensfase; ik ga van houten hulpmiddelen over op rubberen. Deze nieuwe – nog ongebruikte – laarzen zaten inmiddels flink onder het stof en na vandaag onder het slijk. Mijn boerenleven op rubberen voet! Tenzij iemand mij in maat 40 nieuwe houten klompen toestuurt! 🙂 🙂 🙂 “Blijf dromen!”

Klik hier voor alle Italië blogs op ‘il Tramonto’

© www.iltramonto.eu – redactie: Ad Smets – foto’s: Ad Smets

L’amore, een boek over twee Nederlanders
die goed willen inburgeren in Italië

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *