Vlinders in je buik of op je duim?

il tramonto_09213“GRAAG VÓÓR DE LENS’ zei ik “EN NIET ÓP DE LENS!”

Ik weet het niet, het zou zo maar eens kunnen dat deze vrolijke vlinder ze had! Dat hij een oogje op mij had en vlinders in z’n buik. Terwijl ik voor het eerst op deze dag een moment rust trachtte te vinden achter de laptop en enkele foto’s van het etentje van de avond tevoren wilde bewerken, kwam deze vrolijke vlinder om mij heen fladderen en vond zijn basis op mijn duim.

Met de laatste teleurstelling[1] nog levendig op het netvlies dat ik tussen de wijnranken achter de vlinders aanliep zonder het gewenste resultaat – te weten een mooie geel gevlekte vlinder artistiek op de digitale plaat vastgelegd – was deze mooie knaap zo mogelijk welwillend om mij alsnog deze dienst te bewijzen.

Nog niet helemaal overtuigd van zijn intentie zei ik tegen Sjaak dat hij niet moest schrikken omdat er een vlinder om ons heen fladderde en dat ik hoopte dat hij zich zou neervlijen op de tafel zodat ik een mooi plaatje kon schieten.

Hij wilde blijkbaar liever op mijn hoofd gaan zitten wat ik best goed zou vinden om zijn vertrouwen te winnen echter wat niet echt handig was om foto’s te maken.

Een plaatje van een vlinder

Want daar was het mij wel om te doen, een plaatje van een vlinder te maken. Uiteindelijkil tramonto_1929 stak ik mijn hand uit als een soort veilige landingsplaats en zowaar ….. hij maakte er gebruik van. Ik ben rechts, niet logisch dat ik de linker hand uitstak en gelukkig toch deed. Hij vond het een fantastische plek en begon mij met zijn tong helemaal te likken of proeven. Ik ben geen vlinderspecialist dus kan het niet met stelligheid aangeven wat het was wat hij deed, doch de tong ontkrulde zich keer op keer en hij bleef me daarmee fervent bewerken. Een lichte tinteling was duidelijk voelbaar. De vlinder liep van de ene naar de andere vinger echter de duim was toch wel zijn lievelingsstek.

“Wat nu, hoe moet ik een foto maken?” vroeg ik Sjaak. Ik pakte mijn camera in mijn rechter hand maar ja, hoe kun je de lens bedienen als je maar één hand ter beschikking hebt? Met de vlinder actief op onderzoek op mijn duim, bewoog ik mijn linker hand rustig naar de camera om de lens te bedienen. Mijnheer fladder vond het allemaal opperbest. Zelfs toen hij bijna knel kwam tussen twee vingers had hij er geen enkel probleem mee.

Fotografie wordt op deze wijze ook nog eens sexy

Al met al niet handig, dus Sjaak vriendelijk gemaand om meteen achter mij te staan om op ‘commando’ het knopje te bedienen zodat ik de ene hand een beetje kon gebruiken om scherp te stellen en de scene als goed te bepalen. Het was een soort quatre mains fotografie, best sexy en zeker spannend, zo van ‘gaat het lukken?’

Na 30 foto’s vonden we het wel welletjes. Dus blies ik rustig tegen de vlinder om hem dankbaar en vriendelijk aan te manen zijn reis naar het verdere onbekende te vervolgen echter niets deed hem bewegen om mijn duim los te laten. Dan maar de tuin ingelopen en in de zon nog wat foto’s gemaakt. In de zon zou hij wel opvliegen. Niet dus. Daarom ben ik achter de laptop gekropen en heb ik met één hand wat foto’s bewerkt. Na tien minuten nog eens vriendelijk gevraagd of ik mijn gang mocht gaan en warempel, hij fladderde weg.

il tramonto_1952_ad smetsAls je nu denkt dat het verhaaltje uit is, dan heb je het echt faliekant mis. Na een kwartier was hij er weer. We zeiden hem beiden gedag en ook Sjaak stak deze keer zijn hand uit. Het was weer mijn duim die hij verschrikkelijk interessant vond. Hij kreeg er geen genoeg van.

Wie is hier lang van stof?

Okay, ‘om lang verhaal kort te maken’ zeggen mensen dan die lang van stof zijn om vervolgens daarmee de rechtvaardiging te vinden om de rest van het verhaal toch maar weer uitvoerig te vertellen, wij waren beiden bijzonder verrast door dit bijzondere voorval. Ik had me er al lange tijd op verheugd om een vlinder rustig te kunnen il tramonto_1964fotograferen. Kaat van Parys, voor mij op dit moment de beste fotograaf met de mooiste natuurfoto’s daagt mij – door haar wonderschone plaatjes op Facebook – enorm uit om evenzeer mijn best te doen zodat anderen met mij mee kunnen genieten van de dingen die ik wil vastleggen.

En dan heb je eindelijk een rustige vlinder die op je hand gaat zitten terwijl je die juist nodig hebt om je spiegelreflexcamera te bedienen! Ik vind dat eigenlijk een verzwarende factor en hoop hier bonuspunten voor te krijgen. En ook punten voor Sjaak voor de keren dat hij het knopje heeft ingedrukt.

Een dankbare rups?

Afrondend, het verbaasde ons dat deze vlinder ons bleef opzoeken. Wij wilden het graag kunnen verklaren. Zo hebben wij inmiddels weken lang erg veel rupsen om ons il tramonto_1624heen, ze lopen zelfs over onze laptops. We werken namelijk al maanden buiten onder het afdak en de natuur is vanaf deze plek dichterbij dan wanneer we werken vanaf onze werkkamer. We kijken daarom niet echt meer op als er weer een of ander beest bij ons zit. Van slang tot hagedis, van mus tot vleermuis, van tijgermug tot vlinder. De rupsen krijgen, denk ik, wel onze meeste aandacht, want we pakken ze iedere keer voorzichtig op en zetten ze dan terug op een plant in de tuin. Wellicht dat het deze rups is geweest die zich – ondanks zijn transformatie – toch nog kon herinneren dat hij liefdevol werd behandeld en daarom even als vlinder ‘terugkeerde’ om ons te bedanken. Dan zullen het zeker kleine kusjes zijn geweest die hij op mijn duim heeft gegeven.

Konden we de hele wereld maar eens op deze wijze transformeren om alle kwaad te vergeten, al was het voor even!!

Wil je meer Italiaanse verhalen of Italiaanse recepten lezen, kijk dan op www.iltramonto.eu

[1] ‘Als je ze niet meer ziet vliegen …..’

Hieronder een reportage van mijnheer fladder en zijn / mijn duim!

5 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *