Wat eet jij op Santo Stefano, Adriano?

In tegenstelling tot vorig jaar hadden we enkele vrienden uitgenodigd voor de lunch op Sint Stefanus, 26 december en tevens mijn verjaardag. Vorig jaar was Sjaak geveld door een bijzonder heftige en langdurige Ischias waardoor we absoluut niet dachten aan ‘vieren’, het was meer kijken hoe we de dag zo goed mogelijk doorkwamen. Dit jaar wilden wij ons toch echt wel feestelijke kerstdagen schenken en er volop van genieten. En dat is gelukt.

Op zaterdag de 24ste begonnen onze voorbereidingen voor deze verjaardagslunch. We hadden bij de visboer, die op woensdag altijd door ons dorp rijdt, al zalmforel besteld om zelf te roken. En natuurlijk capesante (St. Jakobsschelpen) voor de maaltijd op de 25ste . We konden de bestelling in de ochtend ophalen in Lignano, de bekende Italiaanse badplaats op 6 km afstand van Villa Greta (voor wie hier op vakantie wil komen , kijk op www.villagreta.eu). Meteen bij de groenteboer verschillende soorten sla gekocht. En bij thuiskomst kon de grote voorbereiding beginnen.

Al weken tevoren hadden we vastgesteld wat we allemaal zouden gaan kokkerellen. In Nederland waren we zelfs al bij de Hanos en de Sligro geweest om te kijken wat we daar allemaal konden kopen aan haring en andere Nederlandse visproducten die je in Italië niet kunt krijgen. Op wat (imitatie)kaviaar en roze zalmeitjes na, konden we niets meenemen vanwege de korte houdbaarheidsdata van de producten. Helaas voor onze vrienden. We waren echter zó gefixeerd op de visafdeling dat we vergaten om een emmer gekookte eieren en een emmer Fano huzarensalade te kopen. Daarom moesten we dit werk deze keer zelf doen, aangezien de Italiaanse huzarensalade echt heel anders van smaak is, zuurder, eentoniger, machtiger en minder geraffineerd. Ik zeg je, het is bijzonder bewerkelijk om een smakelijke (Limburgse) ‘kaajsjòttel’ en gevulde eieren te maken.

Deze eerste dag van voorbereiding hebben we ’s avonds afgesloten met een dineer bij vrienden ter viering van de heilige avond. In Italië is het traditie dat de avond vóór kerst, wachtend op de ‘geboorte’ van Jezus, samen in groot familieverband rijkelijk te eten. Hierover schrijven wij een aparte blog voor il Tramonto (www.iltramonto.eu) aangezien het een belevenis is om dit bij te wonen. De vele soorten gerechten die de revue passeren laten menigeen griezelen, niet alleen de veganisten doch zeker ook mensen die wél vlees eten en Nederlander zijn. Ik laat het hierbij door te zeggen dat menig dierlijke onderdelen nog trillen als ze op tafel gezet worden. Begrijp je!

over dit ‘gruwelijke’ eten binnenkort meer op www.iltramonto.eu

Aangezien wij zo laat op de avond niet zoveel willen eten hebben wij ons beperkt tot een superklein stukje van het normaalste vlees wat we konden vinden en vele soorten groente. Nadat we om middernacht elkaar Zalige Kerst hebben gewenst is het afsluiten met vele soorten toetjes en dan wordt het ook tijd om richting huis te gaan.

De eerste kerstdag starten we helaas toch met een aanzienlijk gegroeid lichaamsgewicht en dekken de tafel voor een smakelijk en uitgebreid ontbijt. Even ongestoord genieten was er niet bij, omdat diverse malen werd aangebeld en buren met hun familiebezoek ons even Buone Feste  kwamen wensen. Dan is het opruimen en verder met voorbereiden voor mijn verjaardag. Tot 16:00 uur, want dan zouden we bij Weense vrienden in ons dorp even wat gaan drinken. We hadden een flesje Prosecco koud staan en Sjaak had ook al een hapje voorbereid. Wij wilden Anna en Umberto (84) hiermee verrassen. Moe en voldaan stapten we op de fiets met de duidelijke afspraak: 1 uurtje en 1 fles. Uiteindelijk werden het twee. Uurtjes!

Umberto (van Italiaanse ouders die naar Wenen emigreerden) & Anna uit Wenen

Bij thuiskomst was het opruimen, kaarsen aan, kerstmuziek lekker hard en tafeldekken voor onze eigen kerstmaaltijd. Ware het niet dat de deurbel ging en buren op de stoep stonden. Met een flesje Prosecco. Ze hadden pappa meegenomen die in Duitsland werkt en dit jaar voor het eerst zonder zijn vrouw de kerst vierde. Zij is helaas in januari op 60 jarige leeftijd plots overleden. Het flesje moet keizer gemaakt worden bij een passende lach en een traan. Pas daarna is het tijd voor vertrek.

Onze honger was inmiddels behoorlijk gestild. Dorst konden we zeker niet meer hebben, het was zelfs gepaster om het te schrappen in onze woordenboeken. We besloten onze maaltijd toch voort te zetten. Foie Gras vooraf met een prachtige Spätlese uit Oostenrijk, een kadootje van Christa en Hubert van vorig jaar. Helaas is Hubert (79) een paar maanden geleden overleden dus wilden wij hem gedenken door op hem te proosten met zijn wijn.

Als hoofdgerecht capesante met knoflook gebakken in de oven, begeleid met een laatste restje Prosecco die we die dag even tussendoor buiten in de zon hadden gedronken (om onderstaande foto te kunnen maken). En uiteindelijk sloten we al poetsend en zeer tevreden de avond af. Moe en voldaan. Ofschoon we wel memoreerden dat het best veel werk was wat we ons op de hals hadden gehaald.

Mijn verjaardag was het vroeg opstaan want er was nog veel werk te doen. Meubels verslepen en een tweede eettafel in de kamer plaatsen. De houtkachel binnen aan en de open haard buiten. Want buiten wilden we il brindisi, de toast uitbrengen met een paar amuses. De schotels opgemaakt en snel nog omkleden. De werkkleding uit en het zondagse hemd aangetrokken en een lekker geurtje opgespoten. Deze keer de Neroli Portofino van Tom Ford. Ja, dat mag op een speciale dag als vandaag!

Dan nog snel even alle glazen afspoelen en poleren. En toen kwamen de gasten. Bijna allemaal tegelijk. De Duitste gasten hadden we om half een besteld en de Italiaanse om 12 uur. Wetend dat ze dan allemaal gelijk om half één aankomen. Het kwam ook deze keer weer uit, ha ha!

Ik heb zowaar kadootjes gekregen. Super gaaf. Ik vraag nooit iets, want ik heb alles al, en toch krijg ik iets geschonken. En leuk dat ik dit eigenlijk vind. Van de ene kreeg ik een paar potjes ingemaakte olijven uit eigen tuin. Van de ander een overheerlijke panettone en lekkere flessen wijn van wijnhuis Alturis. Van de Ferrins een bijzondere fles (magnum) ROSSO MAJON. Een waardevol geschenk want die wijn is hun rode topper die zelfs een internationale prijs heeft gewonnen. Bovendien nog wat flessen nieuw gebottelde Hespérus om meteen te drinken.

Sowieso hadden we deze keer, voor deze lunch, alleen wijnen van azienda Paolo Ferrin uitgekozen. De Rivus (een bijzonder elegante spumante) als voorafje en drie soorten witte wijn (pinot grigio, sauvignon en chardonnay) voor bij de vis en het buffet. Paolo Ferrin beveelde de Hespérus (een Tocai die 6 maanden in houten vaten van Acacia is gelagerd) aan bij het warme hoofgerecht van Pomme Gratiné en zalmtimbaaltjes met bladerdeeg.

Het leuke is dat we tijdens het eten uitleg van de wijnboer, Paolo, kregen waarom dat de wijn zus en zo smaakte en waarom hij daarom goed bij de gerechten past. En waar we op moeten letten bij het proeven. Bijzonder speciaal en zeer leerzaam.

Gianluca proeft met volle aandacht de Hespérus van Paolo Ferrin

Van Gianluca Pittacolo en Sara kreeg ik een prachtig schilderij cadeau. Speciaal voor mij gemaakt. Gianluca is architect en als hobby maakt hij kunstwerken. Wij hadden hem tijdens onze ‘Serata del premio il Tramonto Gondola d’Oro‘ waar de minister van Landbouw van onze regio bij aanwezig was, uitgenodigd om te exposeren, waardoor hij ruime bekendheid kreeg in onze regio. Oh, wat voelde ik mij feestelijk met al deze verwennerijen.

ook Fabiola Tilatti (Ferrin) was enthousiast over deze nieuwe aanwinst

Als toetje een huisgemaakte crostata di pesche (recept van Luigina die met haar man Carlo ook aan tafel zaten) gecombineerd met een Verduzzo (ook van Ferrin). Dit is een lichtzoete wijn die je ook goed bij een foie gras kunt schenken. Multi-inzetbaar dus. Sommige vrienden dronken nog koffie. De ene met veel suiker en een scheutje grappa om de koffie te corrigeren, de ander gewoon puur, zoals wij! Al moeten we erkennen dat een klein scheutje Sambuca in de koffie werkelijk verrukkelijk is en een fantastische Italiaanse smaak geeft aan de toch al lekkere caffè.

En dan is het feest weer voorbij. Het vertrekken duurt bij Italianen best lang want ze trekken eerst de jas aan terwijl het binnen 23 graden is en starten vervolgens nog vele verhalen. Bezweet komen ze daarna buiten en lopen een ‘Colpa d’aria op! Uiteindelijk een half uur later is het huis leeg! Wat een leuke middag en wat hebben we gesmuld. De iPhone had al de gehele dag gepiept dus even op het schermpje kijken voordat we gaan opruimen. Jeetje, wat een hoeveelheid berichtjes. Ongelooflijk! Teveel om nu meteen allemaal persoonlijk te beantwoorden.

Toch maar eerst opruimen, besluiten nemen over de kliekjes. Vaatwasser vullen en de grote schalen en wijnglazen afwassen. Buiten opruimen, de kamer weer leegruimen, stofzuigen en dweilen. Inmiddels was het 19:00 uur. Nadat de eetkamertafel weer op een droog stuk vloer stond en wij een  laatste glaasje rode wijn namen kon ik deel twee van de kamer dweilen. Terwijl ik net ging zitten, helemaal tevreden en voldaan, ging de bel. Hè? Over de natte vloer naar de voordeur gelopen en wie stonden aan de deur? De Zwitserse vrienden die bij ons in de buurt een landhuis hebben die ’s middags merkwaardigerwijze niet waren komen opdagen. “Oh, waar zijn de andere gasten?” vroegen ze verbaasd. Tja, die waren vanmiddag gekomen voor de lunch en zijn nu weg! Jeetje, iedereen kan zich vergissen. Zij dachten dat het een avondetentje was. We hebben er hartelijk om gelachen en vol energie heeft Sjaak enkele hapjes tevoorschijn gehaald en hebben zij nog lekker gesmuld. Een fles Prosecco dronken zij zonder hulp van ons lekker leeg en na de koffie vertrokken ze voldaan naar huis. Hun auto rijdt als vele andere auto’s ‘van alleen’. Een geluk bij een ongeluk.

Ik was echt jarig geweest!
Zonder tegenzin heb ik de vloer nog maar een keer gedweild en wij konden uiteindelijk richting bovenverdieping. Lekker de foto’s van deze dag bekijken op de laptop. Nog even de TV aan en een Krimi kijken en vervolgens tevreden gaan slapen. Met een glimlach keek ik door het slaapkamerraam omhoog naar de hemel. “Ja, moeke, mijn geboorte was voor jou een hele bevalling, maar deze verjaardag was voor mij ook een hele klus”. Moe maar tevreden: ik was echt jarig geweest!

En zoals bijna iedere keer als we een buffet maken hebben we ook deze keer weer een gerecht vergeten te presenteren: rode bieten salade met feta! Wanneer je onderstaande fotoreportage bekijkt zul je zien dat niemand het ontbrekende gerecht gemist heeft…..

2 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *